Zelf-vertrouwen

De verwachtingen liggen te hoog. We leggen de lat voor onszelf en anderen steeds hoger en hoger. We moeten sportief zijn, we moeten gezond eten, we moeten sociaal zijn, we moeten ons werk graag en goed doen… Maar wie legt die lat zo hoog? Van wie moeten we dat alles doen en zijn?

Als ik rondvroeg aan mijn vrienden en vriendinnen wat zij ervan vonden, herkenden ze allemaal de problematiek. “Ik heb de indruk dat het nooit genoeg is en dat ik niet voldoe.” “Ik denk altijd dat ik niet goed genoeg ben, dat ik te dik ben of dat ik niet slim genoeg ben omdat ik maar leerkracht ben.” “Ik kan de druk niet meer aan. We moeten mooi zijn, sportief en slim. Als ik rondkijk naar foto’s op sociale media dan voel ik mezelf slecht.”

Toen we over het onderwerp aan het praten waren, hadden we begrip voor elkaar. We vonden de erkenning die we zochten. Het gaf ons een tijdelijk gevoel van rust. Maar van zodra de vriendinnen verdwijnen en het terug tussen ons en het computerscherm is, voelen we ons terug onzeker en eenzaam. Wat gebeurt er tussen het gesprek en het computerscherm?

Stel jezelf eens de vraag: “Vind ik iemand die geen perfect leven heeft een minderwaardig persoon? Of vind ik het moedig dat die persoon tevreden is met wat hij heeft en durft gelukkig te zijn?” We voelen ons onzeker. We voelen ons onzeker over onze capaciteiten, over ons uiterlijk, over onze relatie, over ons werk… We zijn dwangmatig opzoek naar voorbeeldfiguren en we proberen dan die voorbeeldfiguren zo goed mogelijk na te bootsen. Ooit was er 1 persoon die dacht “Hm, ik heb nog oude Adidassen staan op de zolder, wat als ik die nu eens zou dragen? Niemand draagt die tegenwoordig nog.” En boem, enkele weken later zie je iedereen door de straten lopen met die schoenen die zeker nooit meer in de mode gingen komen.

We zoeken naar voorbeelden en bevestiging. Maar de voorbeelden en bevestigingen zoeken we bij mensen die zelf onzeker zijn en die zelf opkijken naar andere mensen. En zo ontstaat een schoonheidsideaal. Iemand voelde zich plots te mager en begon te fitnessen. Dat was de geboorte van #fitdutchies #fitnessfreak. En geef toe, we zijn er allemaal schuldig aan.

We denken dat we veilig zitten als we doen wat de rest doet, want dan vermijd je kritiek. We zijn over zoveel zaken onzeker. We proberen te roeien met de riemen die we niet hebben. Maar wat gebeurt er dan met onszelf? Lopen we niet steeds weg van onszelf en van wat we echt willen? Zijn we liever veilig dan onszelf? Wat als we nu eens trouw blijven aan onszelf en niet aan ons ideaalbeeld? Onrechtstreeks geven we dan de boodschap door dat het oké is om jezelf te zijn. En misschien lopen de mensen dan rond, in plaats van met Adidassen, met meer zelfvertrouwen. Want het woord zegt het zelf: trouw zijn aan jezelf.

Volgens mij verwachten we teveel van onszelf. Want geef toe, iets zijn dat je niet bent, hoe hoog kan de verwachting zijn?

Het is echt oké om jezelf te zijn. Het is oké om jezelf eens in vraag te stellen en stil te staan bij de vraag “Waarom leg ik de lat voor mezelf zo hoog?”.