Vallen en opstaan

Vallen en opstaan, dagelijkse kost.

Wat de dag zal brengen, is altijd een raadsel. Soms sta ik op met het gevoel dat ik zeer zwak ben. Dat ik door de minste duw omver zal vallen, figuurlijk. Soms sta ik op en heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan. Enkele maanden geleden liet ik mijn gevoel overheersen en gedroeg ik mij naar hoe ik was opgestaan. Nu laat ik de dag op mij afkomen en probeer ik door te zetten, hoe dan ook. Als ik heel moe ben of als ik mij moet opjagen, steken de negatieve gedachten nog eens de kop op. Als die gedachten er terug zijn, voel ik mij klein en kwetsbaar. Ik ben dan bang om terug in een depressie te vallen. De schrik is altijd aanwezig.

Maar ik ben niet alleen. Die gedachte probeer ik nooit te vergeten. Ik ben dagelijks omringd door mensen die ik ken en mensen die ik niet ken. Maar ik geloof dat er altijd mensen zullen zijn die mij zullen helpen en troosten. Die mij zullen proberen te begrijpen en die er zullen zijn voor mij. Als de schrik dan groot is, durf ik erop vertrouwen dat er wel iemand zal zijn die mij zal helpen. Ik ben onlangs gevallen met mijn fiets. Er stond langs de weg een jongeman. Die is mij onmiddellijk komen helpen. Zonder dat ik hem ken, zonder dat hij mij kent, zomaar en onvoorwaardelijk.

Zelf zou ik ook snel iemand helpen als ik kan. Ook zomaar en onvoorwaardelijk. Waarom zouden andere mensen dan niet hetzelfde doen voor mij? Ik geloof in de mensen, ik geloof in mezelf en ik geloof dat er ooit een tijd komt dat ik terug zeker ben van mezelf. Dat ik kan zeggen dat ik mezelf graag zie en dat ik mezelf sterk voel. Sowieso blijf ik dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen meemaken, want het is in de slechtste tijden dat je pas beseft hoe goed je het had. Het maakt je een dankbaarder mens.

Wat er ook gebeurt, ik geloof in de mensen om me heen en ik geloof in mezelf. Want het is oke om jezelf graag te zien en het is oke om in jezelf te geloven.