Therapie

23 jaar, vrouwelijk, enthousiast, spontaan, sportend, verloofd, werkend, geliefd, grappig en depressief.

Ik ben sinds twee maanden in therapie. Waarom? Ikzelf dacht dat ik alles onder controle had. Ik ging fulltime werken, drie keer per week sporten, ik kookte gezond en ging af en toe eens weg met vrienden. Ik had het gevoel dat ik mezelf kon ontspannen door een avond alleen te zijn en te kijken naar series. Ik leefde met mijn lichaam in het hier en nu, maar met mijn gedachten ergens anders. Ik was altijd alles aan het plannen. Als ik op café iets ging drinken, was ik de uren aan het tellen die ik nog kon slapen vooraleer ik moest opstaan. Als ik op mijn werk was, was ik de tijd thuis aan het plannen. Er was zoveel te doen en zo weinig tijd.

Ik kreeg veel bewondering voor wat ik allemaal deed. Als ik op mijn werk mijn zelfgebakken boterhammen met zelfgemaakte confituur aan het eten was, zeiden collega’s vaak: “Amai, hoe doe jij dat allemaal? Studeren, werken, sporten, huishouden…” In mijn beleving was dat maar normaal, want al de rest deed dat ook. Na een aantal jaar, voelde ik veel spanning. Ik probeerde ‘tijd voor mezelf’ in te lassen. Ik keek dan een hele avond series in de zetel. Ik ervaarde dat zelf als ontspanning en probeerde het meer en meer te doen. Ik begon afspraken met vrienden af te zeggen, omdat ik meer ‘tijd voor mezelf’ nodig had. Ik zonderde mezelf steeds meer af.

Ik voelde mij schuldig, omdat ik steeds meer afspraken begon af te zeggen. Ik praatte mezelf goed door te zeggen dat ik voor één keer voor mezelf koos. Toen ik voor de zoveelste keer een afspraak afgezegd had, wees mijn vriend mij op het feit dat ik mezelf steeds meer afzonderde. Ik had het gevoel dat het nooit goed was. Als ik alles gaf van mezelf op mijn werk, maar dan ’s avonds kapot was, deed ik het niet goed. Als ik doodmoe rondliep op mijn werk, maar wel een avondje uit was geweest, deed ik het ook niet goed. Het was gewoon nooit genoeg.

Ik stond voortdurend onder stress. Omdat mijn vriend zag dat ik aan het lijden was, heeft hij mij aangespoord om hulp te zoeken. Het heeft maanden geduurd vooraleer ik de stap heb gezet. Een psycholoog vinden, die aan mijn eisen voldeed, was een ware uitdaging. Na lang zoeken, ben ik terecht gekomen bij een vrouw. Na vele gesprekken en oefeningen ben ik iets wijzer geworden. Ik ben niet in therapie gegaan om beter te worden, ik ben in therapie gegaan om mezelf te leren aanvaarden. Mezelf graag zien met al mijn talenten en gebreken. 

In therapie zijn is ook geen teken van zwakte. Het is het teken dat je jezelf wil leren omhelzen en graag zien. Begrijpen waarom je bepaalde dingen denkt en voelt. Je wordt een spiegel voorgehouden. Je wordt geconfronteerd met jezelf. Ik besef nu een beetje dat ik zeer streng ben voor mezelf en dat ik de lat voor mezelf enorm hoog leg. Ik streef ernaar om iemand te zijn, die ik helemaal niet ben. Anderzijds ben ik zeer mild voor andere mensen. Ik heb weinig tot geen vooroordelen en geef mensen oneindig veel kansen. Hoe komt het dan dat het zo makkelijk is om anderen graag te zien, maar dat het zo moeilijk is om mezelf graag te zien? Ik ben het nochtans waard om graag gezien te worden! Ik moet nog een lange weg bewandelen, maar ik zie al af en toe licht door de bewolkte hemel. Wandel je mee? 

Want het is oké om niet perfect te zijn. Het is oké om jezelf te zijn. Het is oké om jezelf graag te zien!