Stap voor stap

23 jaar, vrouwelijk, enthousiast, spontaan, sportend, verloofd, werkend, geliefd, grappig en nog steeds depressief.

Ik ben altijd een open boek geweest. Praten over seks? Geen probleem. Praten over geld? Geen probleem. Praten over mijn depressie? Groot probleem.

Praten werkt. Maar de stap durven zetten om erover te praten is niet eenvoudig. Er zijn heel wat campagnes gevoerd om psychische problemen bespreekbaar te maken. Zo loopt er tijdens het schooljaar 2016-2017 een schoolcampagne met de naam Te Gek?! Voor die campagne is er een documentaire gemaakt waarin zes jongeren hun verhaal vertellen over hun psychische problemen. Verder bestaat de campagne ook uit educatie en getuigenissen van ervaringsdeskundigen. Op die manier wil men jongeren aansporen om te praten over hun gevoelens en problemen.

Ook bestaat de beeldvormingscampagne Oe ist? opgestart door de province West-Vlaanderen. Als iemand vraagt Oe ist? zullen veel mensen antwoorden: Goed! En met jou? Maar heel wat mensen voelen zich helemaal niet goed. 1 op 4 Belgen krijgt tijdens zijn leven te maken met psychische problemen en in Vlaanderen zijn er dagelijks 3 zelfdodingen! Hoe komt het toch dat we het zo moeilijk vinden om te praten over onze dagelijkse worstelingen? Over de problemen in je leven? Over het verdriet dat je dagelijks meedraagt?

In het dagelijks leven word ik omringd door mensen die het in mijn ogen zeer goed doen. Mensen die een huis gekocht hebben, net getrouwd zijn, kinderen gekregen hebben, fulltime werken, goed zijn in sport, wereldreizen maken, een carrière hebben, altijd leuke foto’s posten op facebook van feestjes en uitstapjes… Toen ik werd geconfronteerd met de diagnose depressie, was ik beschaamd. Ik dacht dat ik had gefaald. Voor mij was de dag doorkomen zonder huilen al een overwinning. Mijn dagen bestonden uit opstaan, stress hebben, doen alsof alles goed ging met mij, fake glimlachen en werken. Tijd voor andere dingen was er niet meer. Ik vroeg mezelf voortdurend af hoe andere mensen het voor elkaar kregen. Ik durfde niet praten over mijn problemen, want dat was in mijn ogen toegeven dat ik zwak was.

Ik kon toch niet aan al mijn vrienden vertellen dat het niet goed ging met mij? Ik dacht dat ze mij anders zouden behandelen en mij zien als het zwakke meisje met de grote rugzak vol met problemen. De zaag die voortdurend huilde. Ik voelde mij helemaal alleen. Na een paar dagen huilen en amper uit mijn bed te komen, heb ik mezelf letterlijk een klap in mijn gezicht gegeven en heb ik een paar hele goeie vriendinnen gestuurd.  Ik heb uren gehuild bij hen en mijn verhaal verteld. Ik heb de volgende dag alles verteld aan mijn collega’s op het werk. Vervolgens heb ik het verteld aan de ouders van mijn vriend en aan mijn eigen ouders en zus.

Ik voelde mij opgelucht. Er was enorm veel begrip. De liefde en vriendschap die ik toen heb ervaren, geeft me nog steeds kippenvel. Ik voelde mij niet meer alleen. Het was nog steeds donker rondom mij, maar enkele lichtpuntjes zijn toen verschenen. Het feit dat mensen weten waar ik doorheen ga, maakt het lichter om te dragen.

Want het is oké om je slecht te voelen, het is oké om psychische problemen te hebben en het is oké om erover te praten!