Plannen om te plannen

23 jaar, vrouwelijk, enthousiast, spontaan, sportend, verloofd, werkend, geliefd, grappig en depressief.

Ik plan vaak. Mijn agenda is net als een kleurboek. Het plannen bij mezelf is gegroeid. Naarmate je ouder wordt en meer verantwoordelijkheden draagt, heb je meer verplichtingen. Je moet werken, papierwerk in orde brengen, auto’s laten keuren, boodschappen doen, brandverzekeringen betalen... Om niets te vergeten, schrijf ik alles op. Want zo kan ik toch niets vergeten?

Een aantal jaar geleden ben ik gestart met een online agenda. Zo kan je overal je agenda raadplegen. Je kan ook je agenda delen met anderen zodat zij jou kunnen uitnodigen op momenten waarop nog niets staat gepland. Timemanagement had geen geheimen meer voor mij.

Naarmate ik mijn agenda vaker hanteerde, plande ik ook mijn vrije tijd. Eerst de vroegdienst, vervolgens boodschappen, daarna sporten en van 20u tot 22u ontspanning. Ik was pas tevreden als ik mijn agenda correct had kunnen volgen. Ik deed dit dan ook zeer plichtsbewust. Maar ik merkte dat ik mezelf voorbijliep. Ik was voortdurend bezig met wat er ging komen en niet met wat er was. Spontaan iets gaan drinken met vrienden was absurd, want alles was al gepland. Ik volgde mijn agenda, maar niet meer mijn gevoel. Dan dacht ik vaak 'nu moet ik genieten van de tijd voor mezelf' en dat lukte dan helemaal niet. 

Ik had de indruk dat ik voortdurend moest presteren. Optimaal mijn dag besteden. Zo efficiënt mogelijk mijn dag doorbrengen. Iedere dag iets nuttig doen. Maar het had een omgekeerd effect op mij. Als ik ’s morgens mijn overvolle agenda bekeek, werd ik ontmoedigd. Mijn dagen waren dan ook heel goed of heel slecht. Als ik één afspraak niet nakwam, was mijn volledige dag verpest. Als ik dan toch mijn agenda volgde, werd ik nerveus van alle afspraken die nog volgden die dag. Ik haastte me van het éne naar het andere. Ik raakte soms ik paniek. Ik had mijn dag veel te vol gepland. Ik moest prioriteiten stellen om mijn agenda-tempo vol te kunnen houden, dus ik begon afspraken af te zeggen. Maar toch bleef ik druk voelen. Ik ging en moest iedere dag iets nuttig doen. Tot ik zelf niet meer op de rem kon staan, maar mijn lichaam dat deed voor mij. Tot hier en niet verder.

Nu probeer ik meer te leven in het hier en het nu. Waar voel ik mij nu goed bij? Waar zal ik nu deugd van hebben? Ik heb de gedachte moeten proberen omzetten naar willen. Ik moet niet gaan lopen, ik wil gaan lopen. Ik moet niet afspreken met vriendinnen, ik wil afspreken met vriendinnen. Het is een afweging tussen wat je wilt en wat je voelt. Soms heb ik echt geen zin om nog op mijn fiets te springen om te gaan sporten, maar ik weet dat ik mij nadien fantastisch ga voelen. Als je dan toch op je fiets springt, wees dan extra trots op jezelf. Je hebt voor je gevoel gekozen, ook al komt je gevoel pas nadien. Het is een oefening om uit te maken voor jezelf wat je doet omdat je het wil of wat je doet omdat het moet. Ik weet dat er zaken zijn waar je niet onderuit kan, maar je hoeft echt geen drie hobby's te hebben, je hoeft echt niet overal aan en bij te zijn en je hoeft echt niet overal in uit te blinken. Doe wat je zelf echt wil en je gevoel zal volgen! 

Want het is oké om je gevoel te volgen! En het is oké om niet te willen wat iedereen wil!