Loslaten

Waarom zijn we zo gefascineerd door wat anderen zouden kunnen zeggen of denken over ons? En wat zorgt ervoor dat we zoveel waarde hechten aan wat iemand anders zegt? Is het omdat die ander zoveel rekening houdt met ons of juist niet? Zijn we hopeloos op zoek naar bevestiging en zekerheid?

Ik ben soms meer bezig met wat mensen zouden zeggen van mij dan met wat ik eigenlijk zelf vind van mij. Het doet soms pijn om te zien hoe ontrouw ik ben aan mezelf als ik anderen probeer te plezieren. Stappen zoals je hoort te stappen, lachen zoals je hoort te lachen, werken zoals je hoort te werken.

Het maakt me klein om in te zien hoeveel waarde ik hecht aan wat anderen zouden kunnen denken of zeggen. Het maakt me ook klein om te zien hoe ik mezelf in bochten wring om te voldoen aan wat er van mij verwacht wordt. Als ik dan erover spreek met iemand, zeggen ze standaard: “Laat dat toch eens los. Trek jou dat niet aan. Zet dat naast jou.”

 

Loslaten. Hoe doe je dat concreet?

 

Relativeren. Het kan zijn dat mensen je mening eens niet delen, maar hoe erg is dat? Vraag bij jezelf eens af hoe erg je het vindt. Vervolgens kan je eens stilstaan bij hoeveel jij van anderen denkt. En als je nadenkt over anderen, denk je dan altijd negatief? Vaak zal je merken dat je veel milder bent voor anderen dan voor jezelf. Onthoudt dit.

Accepteren. Als er dan toch een moment komt waarop je geconfronteerd wordt met iemand anders die een tegengestelde mening heeft of die je manier van leven niet in alle aspecten accepteert, dan is dat maar zo. Je kan niet met iedereen overeenkomen. Als je eerlijk bent met jezelf, merk je dat je niet alles accepteert wat een ander doet. Waarom zou dit omgekeerd zo moeten zijn?

Verifiëren. Is het wel zo dat andere mensen zo vaak negatief denken over jou? Wat zorgt ervoor dat je die gedachte gelooft? Het zijn jouw gedachten die vaak gestaafd zijn op andere eigen gedachten en opvattingen. Maar wat maakt dat jouw gedachten waar zijn? Wie weet denkt die andere persoon helemaal niet na over wat hij van je denkt en is hij bezig met nadenken over zijn eigen leven.

Confronteren. Praten helpt, ook als het moeilijk is. Heb je de indruk dat iemand anders een zeer sterke mening heeft over wat je doet of niet doet, maar het niet durft uit te spreken? Praat erover! Confronteer de ander op een vriendelijke manier en probeer de ander ruimte te laten om een uitleg te verschaffen. Misschien verruimt het je visie? Misschien word je verrast door wat de ander zegt?

 

Wat ik hierboven schrijf is eenvoudig gezegd, maar vraagt oefening. Het zal je op sommige dagen beter lukken dan op andere. Wees mild en lief voor jezelf. Een kindje moet ook eerst leren kruipen om dan te stappen. En als het leert stappen, valt het vaak nog eens op zijn poep. Gun jezelf de tijd om te leren loslaten.

Het is oke om los te laten. Het is oke om te relativeren. Maar het is ook oke om daar niet altijd in te slagen.