Het is oke.be

23 jaar, vrouwelijk, enthousiast, spontaan, sportend, verloofd, werkend, geliefd, grappig en depressief.


Enkele maanden geleden begon ik te werken nadat ik was afgestudeerd als verpleegkundige. Onmiddellijk fulltime. Het laatste jaar verpleegkunde was een hels jaar. Verschrikkelijk veel taken, examens, stages, stageverslagen en niet te vergeten ook een bachelor proef. Aangezien ik de eerste twee jaar met glans had beëindigd, wou ik van mijn derde jaar een topjaar maken. Tussen het studeren en de stages door, ging ik nog bijklussen in een rusthuis om alles te kunnen betalen. Met mijn gezondheid ging het niet al te goed. Ik had de ene keelontsteking na de andere en sukkelde ook met blijvende vermoeidheid. Ik begon steeds meer op automatische piloot te leven. Ik ging tussen al mijn bezigheden ook nog driemaal per week gaan sporten en daarnaast probeerde ik een sociaal leven te behouden.

Toen ik uiteindelijk mijn diploma in handen had, dacht ik dat alle stress ging wegvallen. Ik moest enkel gaan werken en had geen schooltaken meer. Maar daar sloeg ik de bal mis. De verantwoordelijkheid die je draagt als net afgestudeerd verpleegkundige is niet te onderschatten. Nu had ik niemand meer waar ik verantwoording moest tegenover afleggen. Ik kon eindelijk de zorgverlener zijn die ik wilde zijn. Ik startte in de psychiatrie als verpleegkundige. Tot mijn grote verbazing waren het allemaal mensen zoals jij en ik. Vaak mensen die gebukt gaan onder de grote druk die tegenwoordig op onze schouders rust. Mensen die wilden dat net iets meer betekenen voor anderen. Mensen die het beste wilden voor hun gezin en voor hun familie. Tot het plots niet meer ging. De druk was hen teveel geworden. Er werd een depressie, burn-out, angststoornis of een ander ticket gekleefd op wat ze nu aan het meemaken waren.

Na een maand alles van mezelf te hebben gegeven, werd de druk ook voor mij te veel. Ik ben een eeuwige optimist, een spring-in-'t-veld, het zonnetje in huis. Maar na een maand werd het donker rondom mij. Ik was bang om te falen, bang om niet alles gedaan te krijgen, bang om niet te kunnen leven volgens het ideaalbeeld, bang om nooit goed genoeg te zijn. Ik probeerde nog met alles wat ik had het zonnetje op de afdeling te blijven. Maar na twee weken is het mij echt te veel geworden. Ik was gebroken en uitgeput. Ik probeerde de dagen door te komen, maar na de middag was mijn energie al op.

Ik wist niet wat mij overkwam. Ik die altijd enthousiast was, ik die altijd verlangde om te gaan werken, ik die altijd energie over had, kon zelf amper nog eten. Sporten bracht mij geen rust meer, lezen was te vermoeiend… Ik was depressief.

Nu dat ik zelf heb aanvaard dat ik in een moeilijke periode in mijn leven terecht ben gekomen, merk ik dat er nog heel veel taboe heerst rond depressie, antidepressiva en rond therapie volgen. Na het lezen over Selah Sue en Sergio Herman, die ervoor uit gekomen zijn dat zij ook een depressieve periode hebben meegemaakt, wist ik dat ik ook wilde uitkomen voor wat er nu gebeurde met mij. Ik ben er niet beschaamd voor.

Want het ik is oké om even niet het beste van jezelf te zijn. Het is oké om depressief te zijn.