Grote sprongen

Als ik terugkijk naar hoe mijn jaar tot nu toe is verlopen, kan ik zeggen dat het alles behalve een makkelijk jaar was. Maar. Maar het was een leerrijk jaar. Het was het jaar waarin ik mezelf meerdere keren ben tegengekomen. Ik ben begonnen onderaan in een diepe put. De put was zo diep dat ik op sommige momenten geen uitgang zag. In het begin overleef je puur op je overlevingsdrang. Je wil en zal uit de put klauteren, al breek je beide armen en benen. Maar na verschillende pogingen merk je dat het toch niet zo eenvoudig is om vlot uit de put te klauteren. Je valt af en toe terug naar beneden en uiteindelijk blijf je beneden uitgeput en teleurgesteld in jezelf.

Aangezien je niet kan of wil leven in een diepe put, zoek je verschillende manieren om ermee om te gaan. Wat als ik nu eens mij heel klein maak en ervoor zorg dat ik niemand of niets hoef te zien? Of wat als ik nu eens de put nog dieper graaf zodanig dat ik mezelf kan bedelven onder de aarde? Maar die gedachten klonken te hard. De grootste sprong die ik toen maakte, was om hulp vragen. Wat als ik nu eens zou roepen en schreeuwen en zeggen dat het mij niet lukt alleen? Uiteindelijk heb ik hulp gevonden. Een rechterhand, een linkerhand, een duw in de rug, een schouderklopje... Uiteindelijk raak je uit de put. Maar het blijft iets wat je jou zal herinneren. De donkere put, de oneindige diepte, de zwarte gedachten. 

Soms sta ik verder van de put dan andere keren en soms denk ik dat ik er terug zal invallen. Momenteel is het lastig. Er gebeurt veel in mijn leven. Er staan veel veranderingen voor de deur. Ik zal binnenkort mijn vertrouwde omgeving verlaten om ergens anders te gaan wonen. Er spoken allerlei gedachten door mijn hoofd. Het zal lastig worden de overgang te maken. Ik zal heel veel stress hebben. Ik zal niet kunnen omgaan met die stress. Ik zal hervallen.  Maar op zo een momenten komen de oefeningen die ik getraind heb terug. Stel je gedachten in vraag. Is het wel zo? Kloppen die gedachten? NEE. 

We leven van dag tot dag. Van uur tot uur. En alles wat komt dat komt en we zien het dan wel. Ik zal niet alle stappen op hetzelfde moment moeten zetten. Ik heb mijn man waar ik kan op vertouwen, familie die mij zal omringen. Het komt allemaal goed. Geniet van alle dagen die komen en maak je pas zorgen om iets als het nodig is. Ik zal mezelf tijd geven om te wennen aan de grote sprong van verhuizen. Ik zal tijd nemen om na te denken en mezelf te ontspannen. Het komt allemaal goed. Ik geloof erin.

Want het is op moeilijke momenten dat de oefeningen en therapieën van het afgelopen jaar, echt tonen wat ze waard zijn. Want moeilijk gaat ook!