Factor 25 - Eva Daeleman

Factor 25, vluchten van de werkelijkheid, dapper of laf?

Het is oké om te twijfelen, om het allemaal niet te weten, om weken aan een stuk te janken, om te zoeken naar wat je wil en het niet meteen te vinden. Alles is oké.” (pg. 60)* 

Factor 25 is een boek geschreven door Eva Daeleman, bekend als radiopresentatrice bij MNM en als omroepster bij één. Eva beschrijft in haar boek hoe ze zeven weken alleen rondreist door Vietnam.

Waarom dit boek? Een tijdje geleden heeft Eva Daeleman zich teruggetrokken uit de BV-wereld omwille van een burn-out. Ze heeft hierover openlijk gesproken in de media. Ze heeft toen veel steun gevonden, maar ook veel kritiek. Hoe kan iemand die bekend is en alles heeft wat ze wil nu een burn-out hebben? Ik herkende mezelf in haar verhaal. Daarna ontdekte ik dat ze een boek heeft geschreven over haar soloreis. Uit nieuwsgierigheid heb ik hem gelezen. Het boek zelf is een streling voor het oog. Het is kleurrijk met gouden details. Als je het boek voor de eerste keer doorbladert, zie je vetgedrukte quotes uit liedjes. Verder is het een leuk en leesbaar lettertype, waar je even aan moet wennen. Het boek is ingedeeld in hoofdstukken. Ieder hoofdstuk wordt ingeleid door een quote uit het hoofdstuk dat volgt. Zelf heb ik het boek gekocht op bol.com voor € 19,99 (paperback) of voor € 14,99 (e-book). 

 

Would things be easier if there was a right way?

Honey, there is no right way.

Hozier ‘Someone New

 

Het boek vertelt het verhaal over wat er gebeurt als je plots alles wat je gewoon bent, verlaat. Je trekt de wijde wereld in, helemaal alleen. Als je vanop een afstand kijkt naar je leven, zie je hoe absurd het soms is. Eva zelf vertelt hoe ze voor de eerste keer in lange tijd een moment heeft waarop ze kan en mag stilstaan bij wat er gebeurt. De eenzaamheid op reis houdt haar een spiegel voor.

De druk is groot voor jongeren van mijn leeftijd. Ik heb het geluk dat ik (misschien te?) vroeg begonnen ben. Ik heb op mijn vierentwintigste al heel wat opgebouwd, maar veel leeftijdgenoten moeten er nog aan beginnen. … We zijn opgevoed met de gedachte dat alles kan. Wat je wil, daar moet je voor vechten. Gaan, gaan, gaan. Er zijn geen lijnen, er is geen afgebakend terrein. Er is een grote vlakte. Tussen al die keuzestress door moeten we wel presteren. Niet alleen op het werk, we moeten er fit en gezond bijlopen, scoren in de sportclub, een tof en betrouwbaar lief vinden, alle feestjes afstruinen, zoveel mogelijk volgers op Twitter en Instagram verzamelen.” (pg. 63)

We leven grotendeels in teken van de ander. En als je dan alleen op reis gaat, leef je terug voor jezelf. Je hoeft dan geen rekening te houden met andere mensen. Het is een andere dimensie van vrijheid. Dat die vrijheid niet altijd rozengeur en maneschijn is, wordt vaak beschreven in de meerdere passages in het boek waarin Eva vertelt over hoe slecht ze zich voelt. Ze heeft vaak momenten waarop ze spontaan begint te huilen. Al het opgekropte verdriet komt dan naar boven. “Maar ik laat mijn gevoelens de vrije loop. Barrières hebben me in het verleden (en de afgelopen acht maanden) geen traan, maar wel veel ellende opgeleverd. Dus huilen moet kunnen.” (pg. 184) Wat opmerkelijk is, is dat Eva op die momenten vaak mensen ontmoet die haar begrijpen. Ze kijken niet raar als Eva plots begint te huilen. Het is in hun ogen geen teken van zwakte, maar een uiting van gevoelens. Er zijn minder oordelen. “Het oordelen maakt me soms gek. Het veroordeeld worden. Ik heb als aap wel aan mijn olifantenvel gewerkt, maar een robot zal ik nooit worden.” (pg. 64) Op reis kan Eva laten zien langs te buitenkant, hoe ze zich aan de binnenkant voelt. Er worden vaak momenten van twijfel beschreven. Waarom doe ik dit? Waarom doe ik dit alleen? Was ik niet beter thuisgebleven? Reizen is anders dan op vakantie gaan. Reizen, en vooral alleen reizen, is een manier om even afstand te nemen van je omgeving. Om te zoeken naar wie je echt bent. Om te zoeken naar wat jij echt belangrijk vindt. Zo vertelt Eva in haar boek hoe ze zich slecht voelt door niet te sporten. Op een bepaald moment beslist ze om toch haar loopschoenen aan te doen en het gevoel nadien is onbeschrijfelijk. Je wordt geconfronteerd met wat en wie je echt mist, als je vanop een afstand kunt kijken.

De passages waarin Eva verschillende mensen ontmoet, zijn zeer mooi. Mensen van over de hele wereld, elk met hun eigen verhaal, kruisen Eva's pad. Ze vertellen waarom ze ook besloten hebben om alleen te reizen of om voor een langere tijd weg te gaan van thuis. Ze vertellen wat ze hebben meegemaakt en hoe hen dat heeft veranderd als mens. Ze luisteren ook naar Eva. Alleen reizen is niet zo evident en avontuurlijk als wordt voorgehouden. Je hebt alleen jezelf en je gedachten.

Het boek is eigenlijk een dagboek van de reis van Eva. Het is luchtig geschreven, maar vaak wordt met humor de nagel op de kop getikt. Het boek zit boordevol vragen die uiteindelijk niet beantwoord worden. Het is een emotionele rollercoaster. Het is eerlijk geschreven en verwoordt de worstelingen waar je als twintiger/dertiger mee geconfronteerd wordt tegenwoordig. Het is een aanrader als je zelf van plan bent om alleen op reis te gaan. Het beschrijft perfect hoe niet-evident alleen zijn is en hoe confronterend de spiegel is die de eenzaamheid je voorhoudt op reis. Na drie weken reizen komt de mama van Eva naar Thailand om haar te vergezellen, op vraag van Eva. Het moment dat haar mama arriveert, beschrijft Eva als "nu stopt het reizen en begint de vakantie". Op dat moment stopt het boek dan ook. Ik vind het persoonlijk jammer dat het boek dan zo abrupt stopt. Je wordt meegezogen in de emotionele ontwikkeling van iemand die alleen reist en die reis wordt dan plotseling stopgezet. Ik was en ben nog steeds benieuwd hoe de rest van de reis is verlopen... Maar al bij al is het een echte aanrader! 

 

*Citaten uit het boek: factor 25, Eva Daeleman