80 procent

23 jaar, vrouwelijk, enthousiast, spontaan, sportend, verloofd, werkend, geliefd, grappig en een beetje minder depressief.

De donkerste periode is volgens mij voorbij. In de winter worden de dagen donkerder, maar voor mij worden ze lichter. De medicatie doet zijn werk. Ik ben nog volop aan het recupereren, maar ergens kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik een depressie heb meegemaakt. Het doet je stilstaan bij de essentie van het leven. De eeuwige vraag ‘Waarom leef ik?’ doet je nadenken. Waar wil ik naartoe? Wat is echt belangrijk voor mij? En ook de vraag ‘Hoe ben ik hier terecht gekomen?’.

Ik zeg niet dat iedereen eens een depressie zou moeten meemaken, maar het doet je wel stilstaan bij wat je hebt en wie je bent. Ik ben iemand die graag mensen ziet, daarom werk ik in de zorg. Ik was iemand die zichzelf nooit goed genoeg vond. Ik vond mezelf niet slim genoeg, daarna voelde ik mezelf niet mooi genoeg, daarna voelde ik mezelf niet slank genoeg… Ik vond altijd wel een puntje van kritiek bij mezelf. Complimenten aanvaarden was niet vanzelfsprekend voor mij. Verder wilde ik uitblinken. Als iets niet onmiddellijk perfect verliep, gaf ik het al snel op. Toen ben ik stil blijven staan bij de vraag ‘Waarom ben ik zo streng voor mezelf, als ik totaal niet zo streng ben voor anderen?

De afweging maken tussen het beste geven van jezelf en tevreden zijn met wat je hebt, is voor mij moeilijk. Op welk moment zeg je tegen jezelf dat je tevreden bent met wat je bereikt hebt? Op welk moment duw je jezelf nog een klein beetje verder om toch net iets meer te bereiken? Ik heb van mijn therapeut de tip gekregen om 80 procent in mijn hoofd te houden. Als perfectionist functioneer je volgens je eigen normen 100 procent, als je dan vergelijkt met iemand anders, functioneer je eigenlijk 200 procent. Als je dus als perfectionist echt je best doet, geef je 200 procent van jezelf. Nu doe ik altijd mijn best, maar drijf ik mezelf niet meer tot mijn 100 procent. Ik hou mij bij mijn 80 procent. Wat nog steeds genoeg is.

80 procent. Wat is dat concreet? Als ik mezelf opleg om tijdens de week viermaal te gaan sporten, probeer ik op zondagavond tevreden te zijn met driemaal. Als ik mezelf opleg op de volledige week niet te zeuren en op mijn voeding te letten, probeer ik op zondagavond tevreden te zijn met 2 keer gezeurd te hebben die week. Ik leg nog altijd de lat hoog voor mezelf, omdat ik geloof dat je dan pas vorderingen maakt. Maar het verschil met vroeger is dat ik nu tevreden ben met wat ik bereikt heb en niet kwaad ben op mezelf voor wat ik niet bereikt heb. En wonder boven wonder werkt het zeer goed. Ik dacht dat ik mijn hoofd zo rapper zou laten hangen en dat ik rapper eens minder zou gaan lopen omdat ik toch tevreden moet zijn met wat ik heb? Maar het omgekeerde is gebeurd. Doordat ik trots ben als ik iets bereikt heb, ben ik extra gemotiveerd om verder te gaan. De lat ligt nog steeds hoog, maar ik onthoud dat het slechts een lat is ;).

Probeer je eigen grenzen af te tasten, maar maak er geen strijd van. Accepteer wat je hebt en wees trots op jezelf. Het is een harde wereld buiten. Jong zijn is niet gemakkelijk. En het is oké om niet perfect te zijn. Het is oké om jezelf te willen motiveren om het beste van jezelf te geven, maar het is ook oké om ook je grenzen te aanvaarden.